Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Λίζα, γράφει η Βάσω Μισαλάκη και απευθύνεται μόνο σε φιλόζωους

Αυτή η ανοικτή επιστολή ,απευθύνεται μόνον σε φιλόζωους ,γιατί αυτοί μόνον θα καταλάβουν .Όσοι δεν έχουν περάσει τον πόνο της μάνας -ωχ συγνώμη της σκυλομάνας εννοούσα -δεν θα πάρουν χαμπάρι.
Εγώ ως γνήσια φιλόζωος από μικρή πίεζα τους γονείς μου να μου πάρουν ένα σκυλάκι .Και κάθε χρόνο έβρισκαν μια καλή δικαιολογία για να μου το αρνηθούν .¨Ώσπου ,όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ωρίμασα αρκετά ώστε να μπορώ να αναλάβω την ευθύνη ενός ζώου ,δέχτηκαν και έτσι απέκτησα ένα πανέμορφο κουτάβι ,που οι περισσότεροι είχαν γνωρίσει και αγαπήσει με το όνομα Debbie.
Επειδή όμως ,δεν μεγαλώνουμε μόνον εμείς ,αλλά και τα ζώα , κάποια ημέρα το ζωάκι μου "μας άφησε γεια ".Και αποφάσισα να μην την αντικαταστήσω με άλλο pet γιατί το κενό που είχε αφήσει ήταν μεγάλο και δύσκολο να καλυφθεί ,17 χρόνια είχα ζήσει μαζί της .Καταλαβαίνετε τώρα .
Και πέρναγαν τα χρόνια χωρίς την παρέα ενός ζώου ,η οποία είναι ανεκτίμητη .Βέβαια ,αρκετές φορές μπήκα στον πειρασμό να αποκτήσω κάποιο μικρούλι, με την παρακίνηση φίλων και την επίμονη άρνηση των γονιών μου να βοηθήσουν στην ανάθρεψη του ,αλλά το απέφευγα
Ώσπου ,ένα κυριακάτικο απόγευμα ,έγινε το κακό .
Φίλη καρδιακή και αθεράπευτα φιλόζωη -και αυτή - μου τηλεφώνησε για βοήθεια .Προχωρημένο κουτάβι -ηλικίας 4 χρόνων - έψαχνε σπίτι για υιοθεσία .Κάτι μου έκανε κλικ. Είχε έρθει η ώρα να ξαναγίνω μητέρα (Αν και η μητέρα μου, ακόμα πιστεύει ότι, μάλλον μου χρειαζόταν ένας άντρας...)
Μαύρο κανισάκι ,ονόματος Λίζα ,με υπέροχα τεράστια μάτια και θλιμμένη  όψη ,είχε κουρνιάσει στην αγκαλιά μου παρακαλώντας με για λίγη στοργή .Δεύτερη σκέψη δεν υπήρξε .Από την πρώτη στιγμή, που συναντήθηκαν τα βλέμματα μας, δέσαμε .
Οι επόμενες εβδομάδες, ήταν πολύ αποκαλυπτικές και συναρπαστικές .Το συνεσταλμένο και θλιμμένο βλέμμα έχει αντικατασταθεί από ένα χαρούμενο και τρελό ,το φοβισμένο κούρνιασμα από ένα χοροπηδητό που δεν έχει σταματημό .Η αγάπη και η ευγνωμοσύνη που μου έχει δείξει αυτό το πλάσμα ,δεν νομίζω ότι μπορεί να εκφρασθεί πάνω σε μια κόλλα χαρτί .Αμέσως συνήθισε το σπίτι- σαν να έμενε εκεί χρόνια -και η παρουσία μου του έχει γίνει απαραίτητη.
Η χαρά του όταν με βλέπει να γυρνάω σπίτι μετά από ώρες εκφράζεται με κινήσεις τσίρκου ,γαβγίσματα και αγάπες ,που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να δείξει τόσο καλά και μάλιστα απλόχερα και χωρίς ανταλλάγματα .
Τελικά ,η ζωή μπορεί να δώσει μικρά απλά καθημερινά πραγματάκια ,που την κάνουν να φαίνεται όμορφη και ζεστή.
Αυτή η ανοικτή επιστολή είναι αφιερωμένη στην Λίζα .
πηγή : ΕΚΚΕΝΤΡΙΚΑ,pareaeptapyrgiou.blogspot.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου