Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Ρεαλιστικά /έξι ποιήματα


« σαν Μπιμπελό »
 
σώπασα δια παντός
και μέσα στις γιορτές
και μέσα στις ντροπές
και μέσα στα τραγούδια

απόθεσε με μπιμπελό
στο λαβομάνο το παλιό
-ίσως εκεί και να χωρώ-
δίπλα σε κάρτες με ευχές
και με λουλούδια

σώπασα δια παντός
σαν ουρανός που στέρεψε να βρέχει
σαν αετός που πια φωλιά δεν έχει
σαν τη σκιά που ψάχνει αφεντικό
σαν κάποιον που του πήρανε
όλο το μερτικό

δεν έχει νόημα να μιλώ
η να γυρνώ την πλάτη
με σημαδεύεις στα τυφλά
με έμαθες να μη γελώ
και να ξοδεύω κουτουρού
στο φαγητό τ`αλάτι..


van gogh

« ε π ί σ κ ε ψ η »

πετώ με μιας τα άνθη από το βάζο
αμάραντα, στο μωβ με κιτρινάκι
ξεπλένω και με φρέσκα το αλλάζω
πως τρέμω, να μη σπάσω ένα κλαράκι

κινήσεις λιγοστές και μετρημένες
το ρίγος διαπερνά γλυκά, σαν χάδι
οι ώρες που περνούν βασανισμένες
"μιζέρια, να σου κλέβουνε το λάδι"

αρχίζω ξαφνικά λίγα μασάλια
"πάντοτε σου αρέσαν τα λουλούδια"
σε βλέπω, με κοιτάς μέσα στα χάλια
μας ξέχασες κι εσύ και τα τραγούδια

ανάβω ένα μαύρο καρβουνάκι
αυτή η μυρωδιά με αρρωσταίνει
ζητάς λίγη φωτιά, το καντηλάκι..
δε δίνεις άλλο δυάρα ποιος πεθαίνει

κατάργησες τα όμορφα γεφύρια
ο "κρίκος" ξεπουλά μιαν αλυσίδα
μου λες κράτα σφιχτά τα παραθύρια
"εσύ`σαι 'πια' φεγγάρι κι ηλιαχτίδα"

κι εγώ αναριγώ και ψάχνω σάλι
"μανούλα, αύριο έχω κομμωτήριο
να φέρω και το λάδι απ`τον μπακάλη
την Πέμπτη, στις εφτά, στο κοιμητήριο"

« διαδικτυακά νταραβέρια »
 
μεθόδευσες την διαφυγή σου, τι κι αν σε πίστεψε αυτή
ξόδεψες λίγο απ`τη ζωή σου σε μια λαθραία παραμονή
κι ύστερα άρχισε ταξίδι μέσα στο εντός σου μακρινό
γίνηκαν τα φιλιά σου ξύδι μα τα`πινε έτσι, για νερό

στο βάθρο η ματαιοδοξία ! πήρες επάξια το χρυσό
και κάρφωσες την προδοσία, στο άλλο πέτο, το μισό
βουβή παρέλαση ο πόνος μέσ`στου μυαλού της τις ρωγμές
ποτέ μαζί, μα πάντα μόνος, να παίζεις με υπεκφυγές

τρελή, το παραλήρημα σου στα ξεχασμένα του Αττίκ
κοίτα να`ρθεις στα συγκαλά σου μη σου κολλήσει κάνα τικ
αυτοσαρκάζεσαι η νομίζω ; ψάχνεις να βρεις τι έχεις χάσει ;
" εν όσο ζω θε να ελπίζω, ποτέ δεν έπαιξα 'Θανάση' "

παραλογίζεσαι μου φαίν`ται, ποιος σου μιλάει για χαρτιά
εσύ σορόκο, αυτός πουνέντε, ποιος έχασε την ανθρωπιά ;
"η ανθρωπιά έχει πετάξει φτηνά τη γλίτωσα δε λες !
παίχτηκε η τελευταία πράξη δε θέλω άλλες συμβουλές"


[με την αλήθεια μη τα βάζεις, του διαδικτύου σάπιο φρούτο !
πεσκέσι απ`το 'κονσερβοκούτι' κι εσύ δεν έπαθες σκορβούτο]


« έ φ υ γ α »
 
ολοκληρώσαμε τον κύκλο
το πέρασμα από την φωτιά
ήρθε η ώρα να σ` αφήσω
αλλού να φύγω κι έχε γεια

πόσο πονά το δαχτυλίδι
όταν το βάζω στο ζερβί
ολοκληρώσαμε τον κύκλο
μέσα στο χρώμα το μαβί

και μου στοιχίζει, δε μιλάμε
εσύ αλλού κι εγώ εσύ
πόσο πονά το δαχτυλίδι
όταν η αγάπη είναι μισή

ολοκληρώσαμε τον κύκλο
και δεν ξεδίψασε το στόμα
το ξέρω πια, δε σου ανήκω
ξεχειμωνιάζω σ` άλλο σώμα..

« μ ο ι ρ α ί α »
 
υποφέρουν τα ποιήματα
τα διαβάζουν οι άνθρωποι
και τα ξεχνούν
κανείς δεν τα θυμάται
στέκονται με τις ώρες ακίνητα
με το παράπονο στη ρίμα
σαν τους ζητιάνους
επαιτούν
διαβάστε μας

κουρασμένα μάτια
τα προσπερνούν
έχει τόσα βάσανα η ζωή
που καιρός για ποιήματα

κοντοστέκεται το βλέμμα
για λίγο, για πολύ λίγο
μια ανάγνωση φτάνει
και μετά η λησμονιά

μόνο κάτι σκόρπια στιχάκια
που άγιο χέρι τα μέλωσε
έρχονται ώρες μοναξιάς
να γλυκάνουν τα χείλη
να σκορπίσουν
ευλογία

μόνο αυτά
παίρνουν το αίμα πίσω
για όλα τα ποιήματα
του Κόσμου..


" Σάββατο "

για ένα Σάββατο ζω
δεν έχει σημασία η μερομηνιά
η εποχή, ο χρόνος
μέσα στις λαϊκές μπερδεύτηκα
να ψάχνω ν`αγοράσω
ένα Σάββατο, ένα σάβανο
για να κηδέψω τη ζωή μου

μου κλέψανε τις Κυριακές
μου πήραν τις Δευτέρες
και τραγανίζουν λαίμαργα
και Τρίτες και Τετάρτες
οι Πέμπτες δεν παλεύονται
Παρασκευές πεθαίνω
και μου`μεινε ένα Σάββατο
για να λουστώ το φως μου..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου