Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου/Διαδρομές /παρασπονδίες






« ν τ ε ρ τ ι λ ί δ ι κ ο »
 
όψη διπλή !
πάνω στου δράκου το κεντρί
χαράκωσα το βλέμμα
του`ριξα μπόλικο νερό
για να το κάνω θαλασσί
να μοιάζει με τσ`αφέντρας του
της θάλασσας το αίμα
μα τούτο κάκιωσε με μιας
σουπιάς πήρε μελάνι
κι έβαψε μαύρα τσίνορα
σα μαχαλά αλάνι..


" π α ρ τ ί δ α "

ποτέ δε θα τελειώσουμε ετούτη την παρτίδα
πίσω από κάγκελα θεριά, θαρρώ πως δεν σε είδα
μετράμε πόσα σίδερα στ`αλήθεια μας χωρίζουν
χαζεύοντας τις τύχες μας, που άλλοι τις ορίζουν

μέσ`τις καρδιές παράπονο και στα κορμιά σαράκι
άραγε θα τελειώσουμε μία παρτίδα σκάκι ;
δε φτάνει η απόσταση το χέρι σου να πιάσω
επάνω στην προσπάθεια νιώθω πως θα γεράσω

παίξε σκιά, παίξε καλά, παίξε και όσο πάει
να ταξιδεύω νοερά κει που η ψυχή πετάει
παίξε να βγει ο νικητής σε τούτη την παρτίδα
κι αν δε σε παίρνει άλλο πια, αλλάζουμε πατρίδα..




« Ανεπαίσχυντα »
 
ποθώ του τέλους το σενάριο να γράψω
να το κεντήσω και να ρίξω όλα τα σκούρα
μονάχα κάνω υπομονή και επιμένω
πως ένα τέλος δεν κεντιέται με θολούρα

έτσι λοιπόν με τον Θεό κάνω παζάρια
να μου χαρίσει τα μυαλά μου "εν σοφία"
και να επιλέξω τι είν` αυτό που θα σφραγίσει
μία ψυχή πριν την στερνή απολογία

χρόνια έχω κλείσει στην καρδιά έναν Καβάφη
και μη φαντάζεστε πως κόπτομαι για Ιθάκες
λίγο πολύ αυτές τις έχω μεταλάβει
και πια δεν τρέφομαι με φρούδες αυταπάτες

ένα παλεύω να φυλάξω στο εντός μου
μια αξιοπρέπεια που μάλλον δεν της λείπω
κι εκείνα "τα όργανα του μυστικού θιάσου"
να απολαύσω, πριν μου πει, "σ`εγκαταλείπω"


« Θ α υ μ α σ μ ό ς »
 
συνηθως αγαπαμε ο τι θαυμαζουμε
αυτο επικρατει μεσα στις σχεσεις
λατρευουμε, στα ουρανια ανεβαζουμε
και παντα "παγιες" εχουμε τις θεσεις

εγω ομως δεν ειχα τετοια κινητρα
σ`αγαπησα χωρις να σε γνωρισω
και θυμωσα γι`αυτα μου τα αισθηματα
μα πως χωρις εσενανε θα ζησω ;

πολλοι ο τι αγαπαμε το ζηλευουμε
και λεμε ποταπό ειναι συναισθημα
μα ελα που δε γινεται να ελεγξουμε
τα μυχια της ψυχης μας πανω στο αισθημα

ετσι και γω σε ζηλεψα παραφορα
και το μυστηριο, χωρις να σε γνωρισω
τρελαθηκα μ`αυτο μου το καταντημα
και ορκιστηκα να μη σε συναντησω

στρατηγικη κινηση εκανα και σ`εδιωξα
αραγε ζυγισα σωστα μια αποφαση μου ;
με ενα "ματ" πεταξα εξω την εικονα σου
κι υστερα έκαψα τον υπολογιστη μου..


« Κ α σ σ ι α ν ή »
 
με σκυμμένο το κεφάλι και σβηστά όλα τα φώτα
την ευλάβεια να παίρνει κάθε σκήπτρο επί γης
χρυσό μήλο να προβάλλει, το κορμί ν`αλλάζει ρότα
και η απόφαση προστάζει, δεν είναι της Κασσιανής !

"Κύριε, τις αμαρτίες τις πετώ απ` το κορμί μου
και το σώμα σου θ`αλείψω αγάπη και μυρωδικά
με τα δάκρυα θα σε πλύνω που αναβλύζουν στην ψυχή μου
και τα άχραντα σου πόδια θα σφουγγίσω με μαλλιά"

"Πάρ`το μήλο βασιλιά μου, δώσε το σε κάποια άλλη
εγώ θέλω μόνο αγάπη και την γνώμη μου να λέω !
και τα 'κρείτω' της γυναίκας κλείνει μέσα μια αγκάλη
είμαι δίπλα στο Θεό μου και γι αυτόν μονάχα κλαίω"

άλλαξε το μήλο χέρι, στα αισθήματα σεισμός
και του σερνικού τον πόθο, μάτωσε ο εγωισμός
άλλη αγάπησαν τα μάτια -όσο ακόμα κι αν θα ζούσε-
σ`άλλη έδωσε το μήλο, μα γι αυτή η καρδιά χτυπούσε..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου