Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Πρόσχημα /πέντε ποιήματα


Rita Senger July, 1920 for Vogue

« Ροζ κιμονό »


ροζ κιμονό ξεδιάντροπο και μέσα η αμαρτία
χαμένη η ασιάτισσα εσένανε κοιτά
χαϊδεύει το στηθάκι της με ψεύτικη λαγνεία
μα να τελειώνει γρήγορα ενδόμυχα διψά

μπλε κιμονό ζημιάρικο και σου φωνάζει έλα
χαμόγελο αμήχανο για χάδια λαχταρά
όχι δικά σου φουκαρά μα`κείνα της μητέρας
που`σφαξε το χαμόγελο για να`χει τον παρά

φούξια καπούλια φάνηκαν στο βρώμικο σοκάκι
και μία τσίχλα έσκασε και κόλλησε στη μύτη
ο μπάτσος ήρθε κι άστραψε και χάρισε ένα αστράκι
έπαθλο για "επίδοση" από νταβά κοπρίτη

κι εσύ μιλάς για τουρισμό και τρέχουνε τα σάλια
τυφλώνοντας τη μνήμη σου άλλο να μη θρηνεί
έναν σακάτη ανδρισμό και μια λαμέ βεντάλια
που βύζαξε τον έρωτα με ψεύτικη ηδονή..

« Σπάταλη Ομορφιά »
 
μικρή τα νιάτα χάρισες την άταχτη εφηβεία
τα πούλησες, τα τσάκισες στο βρώμικο το χνώτο
μα τον παρά δε χόρτασες να πιεις αθανασία
με τρύπια κούπα πάλεψες την δίψα σου γαμώτο

χίλιες νυχτιές επέρασες σε ξεπεσμού κρεβάτια
αυτά που αλλάζουν πρόσωπα πριν έρθει η αυγή
την λεβεντιά σου μόστραρες στων αλλονών τα μάτια
κάτι να δείξεις θέλησες μα πνίγηκε η κραυγή

λαμέ τσαντάκι ζήλεψες και χρυσαφένια πούδρα
με τη ντροπή σου έβαψες κόκκινα τα μαλλιά
ρυτίδα αντί χαμόγελο τα πάθη σου στην ούγια
και κρύα βράδια, ατέλειωτα σε πρόσκαιρη αγκαλιά

κι όταν μιλούν για έρωτα τότε εγώ το νιώθω
πως ξεγελάς περίτεχνα τον κάθε εραστή


Vilhjálmur Ingi Vilhjálmsson

« Κ ε ρ α υ ν ό π λ η κ τ η »
 
πάντα διάλεγα τα κόκκινα
σαν έβγαινα με κεραυνό
να κάνω βόλτα
μου πήγαιναν τα κόκκινα
και δίπλα του καμάρωνα
σαν αστραπή

α ναι
και κόκκινο ασορτί κραγιόν
μα μου το έβγαζε
με τα φιλιά του..

βαρεμένη με φώναζαν
γιατί με έρωτα ήμουν μπλεγμένη
θα σε κάψει, μου έλεγαν
μα δε χαμπάριαζα Χριστό

εγώ το είπα μια φορά
"από κεραυνό θα πάω"

γι αυτό ποτέ δεν βγάζω
τα κόκκινα από πάνω μου

να μ`εύρει έτοιμη
σαν έρθει η ώρα..

« Χ α ρ τ α ε τ ό ς »
 
πάρε μαζί το κόκκινο του έρωτα το χρώμα
της προσδοκίας το πράσινο, το χρυσαφί απ`το γιόμα
πορτοκαλί του περβολιού, μαύρο της καταιγίδας
κίτρινο απ`τα πάθη σου, καφέ παλιάς ρυτίδας

το μωβ που`χουν τα βάσανα, το ασημί απ`τ`αστέρια
άσπρο απ`ανάρια σύννεφα, φευγάτα περιστέρια
και φύγε, πέταξε ψηλά, να μη σε φτάνει μάτι
σαν τον καπνό που χάνεται, σαν τρελαμένο άτι

βάλε και μπόλικο σχοινί και την καλούμπα αμόλα
στα όνειρα σου φώναξε, "εδώ παίζονται όλα,
σ`αυτόνε τον χαρταετό και πέρα από πατρίδες
πήρα μαζί εσένανε κι όλες μου τις ελπίδες"..

Un sogno - Pablo Picasso

« στα παλιά λεωφορεία »
 
πάντα μέσα στα παλιά λεωφορεία
κάποια βάσανα γυρνάνε στο κορμί τους
κι ένα αχ, που το σκεπάζει η μηχανή τους
πως αλήθεια να βοηθήσεις τη ζωή

τη ζωή που στα παλιά λεωφορεία
κώδικα έχουν οι ψυχές πλέον δικό τους
φορτωμένες σαν ταγάρι τον καημό τους
για ν`αφήσουνε στη στάση ένα γιατί

στριμωγμένα τα παράπονα κι οι πόνοι
στων παλιών λεωφορείων τις στιγμές
κι απ`τα τζάμια να χαζεύουνε οι μόνοι
πως νερώνουν το παράπονο οι βροχές

οι βροχές που αγαπούν τα λεωφορεία
κι ο βοριάς όταν αντίθετα φυσάει
παίρνει τα όνειρα 'ελευθέρας' και τα πάει
στου ανέφικτου την μαύρη εξορία

μ`ένα τράνταγμα ξυπνώ στον ουρανό σου
τον ρωτώ αν μ`αγαπά κι αν θα μπορέσει
στη ρουτίνα των παλιών λεωφορείων
να κρατήσει η καρδιά την πρώτη θέση..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου