Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Υπενθύμιση /πέντε ποιήματα



Μη χάσετε !

τι είχαμε, για να χάσουμε ;
θα μου πεις εξαρτάται από πολλά..

μια ευνουχισμένη παιδική χαρά πωλείται
σε τιμή άκρως συμφέρουσα !
χωρίς μικρούς βανδάλους να σου ζαλίζουν το κεφάλι

άιντε μπες μέσα και αλώνισε την, όλη δική σου
μην αναρωτιέσαι φίλε, δεν μπορείς πια να παίξεις
γιατί όταν έπαιζες εσύ στις σκονογειτονιές
δεν είχαν εφευρεθεί οι παιδικές χαρές

όσο σε παίρνει ακόμα η καλοκαιρία
βάλε πέδιλα και στρώσου σταυροπόδι να χαρείς
την ευημερία και την μοναξιά σου

χάζεψε την ομορφιά του άδειου
τα βρώμικα πλακάκια με τα μπατιρότσοφλα
και τις ξεραμένες τσίχλες

ίσως φωτίσει την υπόθεση ο ψευδομάρτυρας ήλιος

Μη χάσετε !

πάντα οι εύηχες λέξεις ξεπουλούν παιδικές χαρές
εφηβικό μέλλον και ό τι άλλο φέρει η ώρα
στοχεύοντας στο πετυχημένο απόλυτο..

τελικά φίλε ξέρεις να σκαρώνεις απάτες..


Προσθήκη λεζάντας

« εις μνήμην »
 
πάλι μια δάφνη μάδησα να κρύψω τα φιλιά σου
ένα δεντρί το γύμνωσα, σκέπασα την αγάπη
δεν είσαι πια χαμόγελο να μπω στην αγκαλιά σου
είσαι η ελπίδα που πονά, μα πάλι σιγολάμπει

αετέ μου που σκοτώθηκες από αδελφού το χέρι
που σου`κοψαν τον πόθο σου στης νιότης το στρατί
προσμένω το φθινόπωρο να λάμψεις σαν αστέρι
να`ρθεις βροχή περαστική που φέρνει η αστραπή

κάθε χρονιά που καρτερώ, χάνεται στους χειμώνες
κι ένας Νοέμβρης σκυθρωπός σου στέλνει τη θωριά του
δεν φτάνουν παλικάρι μου δάφνες και ανεμώνες
ούτε το αίμα του ενός, για ν`αντρωθεί η σκιά του..



Στα παλιατζίδικα (το κάδρο)  
 
έβλεπα της μάνας μου το κάδρο
αυτό που κληρονόμησα κι άλλαξε τοίχο
και συλλογιόμουνα πως χάνονται οι άνθρωποι
και είναι αδύνατον και σένα να πετύχω

αυτό το κάδρο πάντα με συντρόφευε
επάνω απ` το κρεβάτι μου για χρόνια
βουτούσα τα όνειρα μου και χανόμουνα
και μπέρδευα τις θύμησες λουλούδια στα σεντόνια

φεύγουν οι άνθρωποι ίσως περνούν στη λησμονιά
κι αν διασωθούν τα ενθύμια αλλάζουν τοίχο
έτσι κι εγώ θε να γυρνώ στα παλιατζίδικα
μη τύχει μάτια μου εκεί και σε πετύχω ...


Τσιρκολάνος (knife thrower)
 
εσένα επέλεξα από τα σκόρπια ταίρια μου
συνειδητά για να μου ρίξεις τα λεπίδια σου
είμαι το σώμα κι είσαι τα μαχαίρια μου
είσαι το πνεύμα κι είμαι τα ταξίδια σου

έφτασα κάπου στης παράνοιας τα όρια
πάνω μου κρέμεται μονίμως ένας βρόχος
τι ξεχωρίζει δε μου λες έναν αυτόχειρα
μια κι είναι πάντα ο επίδοξος ο στόχος

και συμμερίζομαι ένα ξέφρενο διάβημα
να κατακτήσεις με την τέχνη το κορμί μου
μένω ασάλευτη στου πόνου το ξεφάντωμα
τρέμω μη λάχει και αγγίξεις την ψυχή μου

έτσι πως μ`έχεις μαριονέτα και σημάδι σου
έτσι πως θες να μ`αποφύγεις από σπόντα
νιώθω τ`ατσάλι, θεϊκό που`ναι το χάδι σου
και σπαρταρώ από ηδονή όπως και πρώτα

κι αν αποτύχει στην πορεία τ`αυτονόητο
κι αν κάνει λάθος στο ταξίδι το μαχαίρι σου
πάρε καρδιά, με ένα βλέμμα αμετανόητο
αρκεί να ξέρω πως πεθαίνω απ`το χέρι σου..

" κ α ρ μ π ό ν "

πάρτε με δίχως έλεος
φιλήστε με, ξεχάστε με
κι εκεί στα βράχια
την καρδιά μου
τυραννήστε
και πετάξτε με

πάρτε και τα γράμματα
αυτά που ταχυδρόμησα
ένα χρόνο τώρα
ρεζίλι των σκυλιών
και την ψυχή μου
καρατόμησα

αφήστε μόνο το καρμπόν
που πάνω του με κλάματα
χάραξα έναν έρωτα
και μια μουτζούρα
πα στα δάχτυλα
χαράματα..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου