Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Πηνελόπη Βολτέρρα,Οδοιπορικό,1η Ενότητα,ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΗΤΡΑ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ  ΜΗΤΡΑ



Μάνα
λατρευτή  μου κυρά και  κόρη
αφέντρα  των  προγόνων  μου
γεννήτωρ  των  καρπών  μου.
Σπλάχνο  εκ  σπλάχνου  του  φωτός
υπερούσια  μήτρα
που  μύραναν  το  στέμμα  σου
των  Θεών  άγραφοι  νόμοι.
Μάνα,
Μητέρα  λατρευτή  μου
Θείο  δώρο  το  σπέρμα  σου
εν  τω  απείρω  τίκτει.
Συ  η  τέκτων  του  παντός,
Συ  ο  ύμνος  των  σφαιρών,
Συ  ο  θεμέλιος  λίθος  του  Πατρός  μου.
Ω!  Μητέρα  γλυκυτάτη,
φιλεύσπλαχνη, ελεήμων,
κτήτωρ  του  οικοδομήματός  μου,
ευλογημένη  των  καρπών  σου  η  γαλουχία.
Συ  η  σάρκα της σαρκός  μου,
Συ  η  άμπελος  του  αίματός  μου,
Συ  τ ’αρώματα  και  σμύρνα,
τα  έλαια  και  τ’ Αγιασμένο  ύδωρ  των  πηγών  σου.

Δόξα  εις  το  πνεύμα  εν  τω  πνευματί  σου,
Δόξα  εις  την αιώνια  αρχή  σου
Μεγαλόπρεπη  άχραντος  κόρη.
Ευχή  του  πατρός  σου  και  Σοφία,
τιμή  των  θνητών
εις  τους  κόλπους  σου  κυοφορία,
τιμή εις  τα  άβατα  στήθη  σου  αθανασία.

Ω! ένδοξη  Μητέρα, Γαία, Ρέα, Κυβέλη,
Δήμητρα, Περσεφόνη.
Εις  λύρα  εκατόχορδη
οι  χρησμωδοί  σου  σ ’αναγγέλουν,
κρατούν δοξάρι  διάπυρο
με  στέμματα  επτά,
κρατούν  κλώνο  επτάκλωνο
εις  τρίποδες  επτά.
Επτά  κι  φλόγες  χρυσοπόρφυρες
εις  τον  αγιασμένο  δίσκο  στροβιλίζουν,
καίγονται  εις  το  θειάφι  και  χορεύουν,
καίνε  το  θειάφι  και  σωπαίνουν,
αναδιπλώνονται, υποκλίνονται
εις  την κορωνίδα  του  στερεώματός  σου,
και  πάλι  ανορθώνονται
κρατώντας  σπαθιά  επτά.
Σχίζουν  τα  πέπλα  τ’ ουρανού
την  λησμονιά  λαβώνουν,
στάζει  το  αίμα  πορφυρό
τις  πύλες  ξεκλειδώνει.
Σείονται  στ’ απέραντα  τα  σπλάχνα  σου,
σείεται  η  οικουμένη,
δώδεκα  στέλνεις  κεραυνούς
τ’ Άγια  των  Αγίων  μυστικά  να  λύσουν.
Τέσσερις  κόρες  τους  βαστούν,
τέσσερις  ανδρείες.

Φανερώνεται  η  μάνα  των  δρυμών
η  μάνα  των  δακρύων,
εις  ασημόλευκο
χιτώνα  ενδεδυμένη,
την  κόμη  έχει  μακριά
και  μέγα  σημάδι  εις  μέτωπο  φέρει,
οπή  βαθειά  σκαμμένη.
Καθαρτήριος  κρουνός,
όπου  πυρακτωμένη  λάβα  ξεχειλίζει,
στους  πόδας  πέφτει η  αναθυμίαση
νεφέλωμα  πυκνό  σκορπίζει
και  εις  στροβιλική  ροή
θέτει  την  κίνησή  του.
Τρεις  κόρες  και  τρεις  γιοί
το  στρόβιλο  βαστάζουν,
χοάνη  πόνου  κι  οδυρμού,
βωμός  εξαγνισμού
και  η  ψυχή  παλεύει  την  ψυχή  της.

Συμπύκνωσις  εις  αδιέξοδο
κοχλάζει,  βογκά,  ματώνει,
καίει  την  ίδια  την  υφή  της,
τη  σάρκα  της  σμιλεύει
και  εις  το  ύστερον
τη  συρρίκνωσή  της  αναμοχλεύει.
Και  πάλι εις  καθαρμό,
ώσπου  τη  στάχτη
εις  την  σφαίρα  τ’ ουρανού  της  να  σκορπίσει,
εκ  νέου  να  γεννηθεί
εις  ρόδα  να  καρπίσει.

Κι  η  μάνα  ακλόνητος
εις  την  ασημόλουστη  έδρα  στέκει
κατανυκτικά,  δοξαστικά.
Δοξασία  ποιμενική  της  ανάγκης
εν  τη  γεννέσει  ποιητική  αναγκαιότητά της.

Τας  χείρας  σηκώνει  εις  ουρανούς
τους  πατέρες  της  να  ευχαριστήσει,
με  την  αριστερά
την  φωτοβολούσα  οδό  της  χαιρετά,
εις  δε  την  δεξιά,
ράβδο  βασιλική  πετροστόλιστη   κρατά
με  όφιν  τρικέφαλον   γύρο  διακοσμημένη.
Λαμπρότης  και  υποταγή
το  έργο  της  διέπει.

Αρχόντισσά  μου  και  Θεά,
Άγγελε  και  κριτή  μου,
επικριτή,  νομοθέτη  της  ψυχής  μου,
αβάκιον  ανθοστόλιστον
την  επίτριτη   μορφή  σου  στεφανώνει
με  ευωδίαν  κι  εξαγνισμούς
στέλνεις  χρηστούς  εις  τας  σφαίρας  των  ουρανών  σου. 

  




  










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου