Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Πηνελόπη Βολτέρρα,Οδοιπορικό,3η Ενότητα,ΒΑΡΕΘΗΚΑ

ΒΑΡΕΘΗΚΑ



Βαρέθηκα  πια
δεν θέλω ν’ ακούω  τίποτα.
Ένας πονοκέφαλος τα λόγια,
θόρυβοι αποκρουστικοί
ως χώνεψη ηχούν
από τη λαιμαργία
των καταστάσεων,
ένα τεράστιο μπαλόνι
το στομάχι,
καταπίνει και τρίζει,
τρίζει και καταπίνει.

Το ποτάμι αντίκρυ τρέχει,
καταλαγιάζω  στο θρόισμα
της ροής του,
ανασαίνω τις φυσαλίδες του,
το κοιτάω και κάθομαι,
το κοιτάω και αναπαύομαι
στο τίποτά μου.
Ποιος  θα με περάσει  απέναντι;
Ποιος;
Μόνη σου θα πας, μόνη σου
παρεμβαίνει αναπάντεχα η φωνή μου
κι είναι απλό, πολύ απλό,
να!
σήκωσε τα χέρια σου ψηλά
κι άστα  ν’ απλωθούν
πέρα από το μέγεθός  σου
και πες.
Τι έγινε η δημιουργία μας,
το θαύμα  του να είμαστε,
η ευλογία του να νιώθουμε,
η προσευχή του άρτου,
η μελωδία της ψυχής,
το τραγούδι της καρδιάς,
ο έρωτας ο λυτρωτής,
η διάνοια του να ενώνεσαι,
που πήγαν;
που πήγαν όλα αυτά;
πες τα,  φώναξέ τα,
και να δεις καρδιά μου

πόσοι γύρω σου  θαρθούν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου