Τρίτη, 6 Μαΐου 2014

Πελαγία Κουκίδου ,"Σκόρπιες σκέψεις"

Face In The Crowd, by Evelyn Williams
« α π ρ ό σ ω π α »

να ξεσκάσω θέλω, να χυθώ
κι απάνω στο μεθύσι να πεθάνω
ζεματιστά φιλιά να αρτηθώ
και χείλη που μπερδεύουν τα ονόματα
-και χείλη που μπερδεύουν τα ονόματα-
να ερωτευτώ, χείλη που αλλάζουν στόματα
μα στέκουνε μισάνοιχτα, σαν λένε το δικό σου.








« Antico Rosso »

καλή Ανάσταση σου εύχομαι πατρίδα
έτσι θλιμμένη που σε βλέπω να πονάς
γιατί τα στήθια σου τα καίει ένας νταλκάς
μα σ`αγαπώ και είσαι η μόνη μου ελπίδα

..αυτή απάντησε με μάτια όλο δάκρυα
πως δεν πιστεύει στην Ανάσταση καθόλου
κι αν το ζητούμενο είν`απόρροια του όλου
τότε η σταύρωση θα έχει και διάρκεια

καλή Ανάσταση σου εύχομαι ως τόσο
κι αν ο σταυρός θε να ξεπλύνει το αμάρτημα
πες σκαλοπάτι είναι κι αυτός, για ένα πάτημα
ή μια γλυκόπικρη γουλιά, Antico Rosso..






« μίλα μου για μήλα »

κόκκινα μήλα ζηλευτά
milo manara
μέσα απ`τον παράδεισο
κι εσύ καπούλια τορνευτά
που με πηγαίνουν άβυσσο

κόκκινα μήλα και σκληρά
μήλα σαν την καρδιά σου
θα κλέψω ένα για να βρω
φωλιά μέσ`την ποδιά σου

πόσο τα νιώθω έμορφη
στα στήθια μου τα μήλα
όταν σε παίρνω αγκαλιά
μίλα μου κι άλλο, μίλα

πες μου δυο ερωτόλογα
γλυκά σαν σ`ακουμπήσω
τα μήλα σου με γέλασαν
μα δεν στα δίνω πίσω

μήλα του πάθους της ντροπής
τα κόβω κι αμαρταίνω
κι όταν ρουφάω τους χυμούς
σε θέλω κι αρρωσταίνω.


« αυτονόητο »
τι κι αν πεθαμένοι γεννηθήκαμε
AMC_-_Hellenistischer_Frauenkopfτι 
κανείς δε θα βρεθεί να μας ζητήσει
μονάχα θα μας κλάψει κάποια δύση
όπως ταιριάζει σ`όλους τους νεκρούς

μακρύ σχοινί η ζωή και το μαζέψαμε
τυλίχτηκε στα πόδια μας κουβάρι
και μεις, ίδιοι υπάκουοι φαντάροι
τολμήσαμε, μικροί απ`τους μικρούς

τώρα σαν κάτι άβουλα αγάλματα
διάσπαρτα σε θλιβερές πλατείες
ξεμείναμε ζητιάνοι στις γωνίες
να δείχνουμε τον δρόμο στους τυφλούς..





« salto_mortale »



"Ελπίδα", λένε ψέματα οι θνητοί
πως τάχατες πεθαίνεις τελευταία
απλά δεν έχουν κότσια κι αντοχή
για να σου πούνε στο καλό
και δόξα τω Θεώ, πέρασα ωραία

ανημποριά σαν δέρνει το κορμί
τότε η καρδιά αδυνατεί να σε σκοτώσει
ίσως και ένας εγωισμός που απαιτεί
να φύγει πρώτα αυτή,
μπας και η ύστατη στιγμή, όλο το έργο σώσει

έτσι, βγήκε το σλόγκαν βιαστικά
πως γράφεις τελευταία το φινάλε
"Ελπίδα" μας, γλυκιά παρηγοριά,
μια κι η ψυχή ορίζει τη στιγμή
πότε θα κάνεις απ`αυτή, το salto το mortale..


« Λάγνες Σκέψεις »
 
σ`αγαπώ του είπε

δεν χρειάζονται πολλά
για να νοιώσεις τον έρωτα
μα τα λόγια σου αυτά
ξαγρυπνούν τα ένστικτα μου

πες μου πόσο πολύ μ`έχεις γύρω σου
σαν φουμέρνεις την αύρα μου
κι από πια μπουκαπόρτα θα φύγω ;

μου καυλώνεις την σκέψη
όταν μέσα της θες να χωρέσεις

θα σε πάρω από παντού
φουρτουνιασμένη θάλασσα
θα χυθώ πάνω σου





έτσι, να σε φχαριστηθώ

θ`αλλάζουμε ρόλους με μανία

F. Perez
εγώ θα γίνω εσύ
κι εσύ εγώ

θα σε βάλω σε άλλη ρότα
θα σε ποτίσω μάγια
θα σε πιω

μπρος και πίσω υποταγή

και μετά
μετά θα σε πνίξω

στο βυθό μου..

1 σχόλιο: