Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Πάντα θα φεύγεις,Μαρία Βενέτη

Πάντα θα φεύγεις,
θα αφήνεις τα σημάδια σου πάνω μου
 για όταν θα ρχεσαι και πάλι,
να χεις την θέση σου,σε κείνο
το παλιό σου κάθισμα πληγής,
να θρονιάζεσαι και
 με άνεση να σκαλίζεις προηγούμενες
για να φυτεύεις καινούργιες.
Έτσι σου αρέσει
Κι εγώ θα σε δέχομαι,πάντα θα σε δέχομαι
Γιατί έτσι μαθαίνω
Γίναμε ένα σ'αυτήν την μάχη...ατίθαση εγώ,επίμονος εσύ
Ξέρω τι ζητάς
Σου αρέσουν τα δάκρυα,
τα δικά μου προσπάθησες να πάρεις...
Μα απορώ με σένα διάολε,
στα τόσα χρόνια επισκέπτης,
 πως γίνεται και δεν με γνώρισες ποτέ σου;
Άδικα προσπαθείς
Δεν έχω δάκρυα κι αν ξεχασμένα,
 κάπου μέσα μου βαθιά έχω θαμμένα,
 έμαθα πια να τα κρατώ,
 για μένα μόνο κι όχι για σένα.....
Να μείνεις στεγνός και άγονος,
αν αυτό σε κάνει δυνατό
Σου τό 'πα,
Αφέντες στην ζωή μου δεν γουστάρω και
τις παλιές πληγές έχω τον τρόπο
 κι αυτές ακόμη να γιατρεύω.
Αν έρθεις πάλι,μάθε κι αυτό,
παλιό δικό σου δεν υπάρχει
Κι αν το νεώτερο ήταν μόλις στο χθες,
Ήρθε το σήμερα
Εσύ έχεις φύγει
Θα έρθεις πάλι.
Το ξέρω θα 'ρθεις .
Εγώ ατίθαση κι εσύ επίμονος.
πόσο γουστάρω,νά ''ξερες μόνο
όρθια θα με βρεις
Γονατιστή ποτέ σου να με δεις
Μην περιμένεις



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου