Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Τυχαία σε είδα ,Άννυ Τυχαίου




Τυχαία σε είδα
και με θράσος
στο τραπέζι
που καθό σουνα
ήρθα.
Παραδίπλα κάθισα
δίχως να σε κοιτάω
μα ούτε κι εσύ με κοιτούσες
κι ας με είδες.
Άκουγα τη φωνή σου
με άλλους που μίλαγες
και δεν την αναγνώριζα,
χρόνια πέρασαν πολλά
από τότε που την άκουσα
τελευταία φορά.
Άραγε αναγνώρισες
τη δική μου
η σου ήταν άγνωστη
η χροιά της
την ξέχασες κι εσύ
όπως εγώ τη δική σου...
Ξεχνάμε φωνές
μα θυμόμαστε
αδελφές ψυχές
που μας σημάδεψαν
και σκλάβωσαν.
Φαντάσματα
που επίμονα μας ακολουθούν
ακόμα κι αν ό,τι μας έδενε
προ πολλού έχει τελειώσει.
Δεν τις αναγνωρίζουμε
όμως μήτε κι αυτές,
σαν έρθει
το πλήρωμα του χρόνου,
τα χρωστούμενα
να ξεπληρώσουμε
με το παρελθόν
να τελειώσουμε.
Κλείνει ο κύκλος
αδειάζει η ψυχή
από αναμνήσεις
πληγές παλιές
συναισθήματα
και αναπάντητες ερωτήσεις.
Μόνο στο στομάχι
μένει κάτι, ένας κόμπος
σαν απορία μοιάζει
και αναρωτιέσαι...
γιατί τάχα έχασες τόσα χρόνια
από τη ζωή σου, για τι και για ποιον;



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου