Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Ποιος ,Άννυ Τυχαίου

Ποιος δεν έχει πιάσει πάτο
και δε φοβάται
οτι θα ξαναπιάσει
ποιος δεν αγάπησε
και δεν πληγωθηκε
δεν προδόθηκε...
Δεν είμαι η εξαίρεση
γέμισε ο τόπος
με πληγωμένες
απογοητευμένες
και πονεμένες καρδιές.
Επιδημία έχει πέσει
κλάμα, πόνος παντού
αυτολύπηση στο έπακρο
μα γιατρικό ακόμη δε βρέθηκε.
Τις κλαψιάρες όμως μάτια μου
κανείς δεν ερωτεύεται
ίσως να τις λυπηθεί
να συμπονέσει
να θελήσει να παρηγορήσει
μα όχι να αγαπήσει.
Κι εγώ δε γουστάρω συμπόνοια
ούτε λύπη και οίκτο
μήτε παρηγοριά
και πολύ λιγότερο
υποκατάστατα απατηλά
και προσωρινά.
Τέλος μόνο να βάλω
στη μιζέρια επιθυμώ
και στην άγονη θλίψη
γραμμή να τραβήξω
εμπρός να προχωρήσω
να ελευθερωθώ.
Και επειδή το θέλω
θα τα καταφέρω
είμαι δυνατή, το ξέρω
κι άμα λάχει και σκληρή
μα στον πάτο πλέον δε με αντέχω
τα δεκανίκια απεχθάνομαι
μόνη να ορθοποδήσω
θέλω, μπορώ.
Ναι ρε συ, τέρμα
στην κλάψα και στον νταλκά
με μαγκιά και με τσαμπουκά!

Εσύ θες?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου