Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

μου αξίζει ,Άννυ Τυχαίου

Έτσι, κατέβασε με από το άλογο αυτό, που μόνη μου,
με έπαρση ανώτερης, αδέκαστης και αναμάρτητης σκαρφάλωσα.
Λιθοβόλησε με, μου αξίζει, πρώτη το έκανα εγώ.
Μαστίγωσε με, να πονέσω, την οδύνη σου να βιώσω.
Ποδοπάτησε με, το δικαιούσαι, υπέφερες και αδιαφορούσα.
Κι εκεί χάμω παράτησε με, στην ερημιά μόνη με τις Ερινύες άσε με,
να αιμορραγώ και τις πληγές μου να γλύφω, το αίμα μου με δάκρυα να σκουπίζω.
Στο πετσί μου να νιώσω, πως είναι όταν το ίδιο κι εγώ σε άλλους, σε σένα φέρομαι
δίχως αναστολές, τύψεις, και ενοχές.
Ουδείς τέλειος και αναμάρτητος και πολύ λιγότερο εγώ
που με αλαζονεία και υπεροψία προς όφελος μου εθελοτυφλώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου