Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Κάτι μεσάνυχτα,Άννυ Τυχαίου

Κάτι μεσάνυχτα με ξύπνησε
δεν ήξερα τι, όπως δεν ήξερα
αν ήταν δίψα ή πείνα αυτό που ένιωθα.
Ένα μήλο από το τραπέζι πήρα
κόκκινο της φωτιάς το χρώμα του
να το φάω με προσκαλούσε και προκαλούσε.
Αυτό θα 'ναι σκέφτηκα, στα χέρια το πήρα
τα δόντια μου με βουλιμία στη σάρκα του έχωσα
με απόλαυση ολόκληρο το έφαγα
δροσίστηκα και νόμισα ξεδίψασα, χόρτασα.
Αλλά αυτό που και πριν ένιωθα
σαν κάτι να μου λείπει δεν έφυγε, σταθερό
έντονο και επίμονο το συναίσθημα παρέμεινε.
Μπερδεμένη στο κρεβάτι πάλι ξάπλωσα
μα μια φωνούλα στο αυτί με ξάφνιασε...
Δεν ξεδιψάνε ούτε και χορταίνουν με ένα μήλο
το κορμί, η καρδιά μήτε και η ψυχή
γι'αλλα διψάνε και πεινάνε
κι αυτά δεν τα βρίσκεις σε μανάβικα
και μπακάλικα της γειτονιάς και της σειράς.
Καλά βαριεστημένα νοερώς της απάντησα
θα πάω αύριο σε γκουρμέ κατάστημα
προϊόντα υψηλής ποιότητας να αγοράσω.
Σιώπησε, την αποστόμωσα
τη λύση βρήκα, ευχαριστημένη χαμογέλασα
πλευρό άλλαξα, βολεύτηκα
και τον ύπνο του δικαίου συνέχισα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου