Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Άνω-κάτω,Άννυ Τυχαίου

Άνω-κάτω το σπίτι έχω κάνει
τι ντουλάπες τι συρτάρια
από ρούχα τα άδειασα
στο δάπεδο όλα στοίβες πεταμένα.
Επί τη ευκαιρία είδα κιόλας
ότι έχω φυλαγμένα πολλά άχρηστα
παντελόνια που με τίποτα δεν κλείνουν
κάτι φορέματα πλέον στενά
ναι, φυσικά και τα δοκίμασα
τα κουμπιά τους με το ζόρι
να κλείσω προσπαθούσα.
Τα μπλουζάκια όχι
ούτε και τα εσώρουχα πείραξα
αλλά φούστες και πουκαμισάκια
τα πήρα όλα με τη σειρά.
Όσα δεν κούμπωναν δρόμο
τι τα κρατάω τα παλιά
χώρο μόνο μου πιάνουν
σιγά μη χάσω τώρα κιλά.
Ουφφφ για να σκεφτώ
που ακόμα μπορώ να ψάξω
στην κουζίνα όχι, τι δουλειά έχουν εκεί
μήτε και στο μπάνιο λογικά.
Λες να 'ναι στο σαλόνι
ας ρίξω κι εκεί μια ματιά
μπας και είναι χωμένο
κάπου στη βιβλιοθήκη
η στα ράφια με τα γυαλικά.
Με μανία άρχισα να τα βγάζω
ανάκατα και σκόρπια
γέμισε το πάτωμα απο δαύτα
χύμα τα τοποθετούσα παντού.
Αμάν, έσπασα ένα ποτήρι
στο χέρι κόπηκα
γέμισε ο τόπος αίματα και σπασμένα γυαλιά
χάμω κάθησα και σπαρακτικά έκλαιγα.
Όχι για το παλιοπότηρο
ούτε και από πόνο μα επειδή δεν έβρισκα
τα ρημάδια τα κουμπιά που σαν τα πατήσεις
τη ζωή σου ν’αλλάξεις μπορείς.
Ναι, ναι...έτσι έμαθα, πως μπορείς
να την αλλάξεις αν εσύ το θες
την κάνεις όμορφη και ευτυχισμένη
και όχι μόνο, έχεις πολλές επιλογές
πατώντας τα κουμπιά αυτά.
Κοίτα, που τελικά στην κουζίνα θα είναι
μα κουράστηκα να ψάχνω
άξια της μοίρας μου βασικά
που την αναζήτηση εγκαταλείπω
γιατί αν το ανακαλύψω...καθώς λένε...
Τέρμα η μιζέρια
και η δυστυχία
σαν το κουμπί βρεις.

Μα το δικό μου
το κατάπιε η γης
μήπως το βρήκε κανείς;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου