Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

«Τρελή νύχτα», Τάσος Ορφανίδης


«Τρελή νύχτα»

Συνέπειες αϋπνίας:
Κολλάω στο κομπιούτερ.
Διαβάζω το βιβλίο, που ξεκίνησα πριν από ένα χρόνο.
Γράφω στιχάκια, νομίζοντας ότι είμαι ποιητής.
Διαβάζω αυτά που έγραψα και θέλω να τα σκίσω.
Τα λυπάμαι, δημιουργήματα μου, σκέφτομαι.

Πονεμένη ιστορία.

Μετρώ τ’ άστρα και προσπαθώ να βρω το φεγγάρι.
Μόνο έτσι συμπληρώνεται, η ρομαντική εικόνα.
Θέλω να το βρω λουσμένο, στα χρώματα που φορούν τα μάτια σου.
Η καρδιά μου ν’ αρμενίζει τα πέλαγα.

Είναι μια νύχτα χωρίς φωνή.
το φεγγάρι να έχει περπατήσει, αποφεύγοντας το κυνήγι μου.
με  την καταχνιά  της νύχτας απλωμένη πάνω μου,
ενώ το τραγούδι δεν μπορεί ν' ακουστεί.

Χρειάζομαι μια ανάπαυλα,
στο ταξίδι που έταξα στο εαυτό μου.
Ένας σταθμός θα ανακούφιζε,
τον βαθύ δρόμο μου, στα σκοτάδια του μυαλού μου

Η επαφή σου η δική σου επαφή, έρχεται σαν οπτασία.
Πινελιά φαντάζομαι, στη νύχτα την τρελή
Κι όταν νοιώθω την υγρασία να τρυπά,
είναι η ψευδαίσθηση σου, σαν την πνοή του λίβα

Γιατί κουβαλώ την ντροπή μου;

Το ουρλιαχτό της νύχτας, με βγάζει απ’ το όνειρο.
Χάθηκε το τρυφερό σου χάδι,
απέδρασε από το παιχνίδι της σκέψης μου,
το πηγάδι  των ονείρων μου στέρεψε.

ακούγεται το κύμα της θάλασσας,
μήπως μπερδεύτηκε με την φωνή σου ;

Η πινελιά  σου όαση, στον μουντό πίνακα της ύπαρξης μου. 

κραυγή  επώδυνη η αναπνοή μου .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου