Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

«μια σακούλα κάστανα», Έλενα Κίσκη

«μια σακούλα κάστανα»

Αγόρασα μια σακούλα κάστανα.....
έχοντας ένα ζωηρό καφέ χρώμα
Είχα ανάψει το τζάκι
Κάλεσα όλες τις ΠΡΑΞΕΙΣ μου και τις ΣΚΕΨΕΙΣ μου
Παλιές και καινούριες φίλες......
όλες της ζωής.

Ο ήχος των ξύλων, απαλή μουσική
 και η φλόγα να λικνίζεται αισθησιακά,
 για να σαγηνεύει το κάψιμο
Όλες ήθελα να μείνουν ευχαριστημένες,
όλες να δοκιμάσουν ένα γεμάτο γλυκό κάστανο.

Η μια το βρήκε άνοστο,  άλλη κάπως άψητο....
η πιο μεγάλη, πως το δικό της δεν ήταν τόσο μεγάλο.......
η πιο όμορφη, πως ήταν σάπιο.....
αυτή, που γνώρισα τώρα τελευταία,
 πως ποτέ δεν της άρεσαν και δεν ήθελε να δοκιμάσει.....

τις κοιτούσα και δάγκωνα την στεναχώρια από τα χείλη.
ΜΑ η πιο μικρή της παρέας με γεμάτο το στόμα,
 έκανε σαν μικρό παιδί,
πως ήταν το πιο νόστιμο κάστανο, που έφαγε ποτέ της,
πως η γλυκά του, ξύπνησε την ηδονή στον ουρανίσκο
 και πως ήταν πολύ χαρούμενη, που ζούσε αυτή την εμπειρία

Δεν ξαναγόρασα ποτέ κάστανα

Έπαιρνα την μικρή μου ανέμελη φίλη
 και βολτάραμε στους δρόμους,
 ψάχνοντας έναν πλανόδιο καστανά .....
στο μικρό χάρτινο σακουλάκι να βάλει λίγα......
ζεστά να ακουμπούν τα χέρια μας
 και ας καιόντουσαν τα δάχτυλα μας
ώσπου να τα καθαρίσουμε.....
ώσπου να χορτάσουμε την ελευθερία μας,
 που δεν ανήκε πουθενά......
ώσπου να μείνουν τσόφλια στο σακουλάκι, να πεταχτούν. .....
ώσπου να τρίψουμε τα χέρια από ευτυχία

Προχωρώντας

Και το γέλιο μας να αχνίζει, περήφανο στο κρύο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου