Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

"Το σουκάρ", Άννυ Τυχαίου

"Το σουκάρ"

Το σουκάρ ήρθε πάλι άκουγα να λένε σαν πήγαινα μικρή στο χωριό. Δεν ήξερα τι σημαίνει αυτό, βασικά ακόμα δεν έμαθα, άλλοι μου το μετέφραζαν σαν όμορφο μικρό παιδί κι άλλοι σαν τσιγγανάκι. Το δεύτερο δε μου άρεσε, προτιμούσα το πρώτο αν και πολλοί μου έλεγαν, προφανώς για να με τσιγκλίσουν, οτι οι δικοί μου με έκλεψαν από τους τσιγγάνους. Η μεγαλύτερη μου αδερφή όμως με βεβαίωνε πως αυτό δεν αληθεύει και ότι το λένε επειδή έχω μαύρα τσαχπίνικα μάτια και μαλλιά σγουρά, με μπούκλες και να μη δίνω σημασία και ότι με πειράζουν. Όπως και να χε το πράμα εγώ πίστευα την αδερφή μου πιότερο από τους άλλους και δεν άφηνα να μου χαλάσουν τη διάθεση οι κάτοικοι του χωριού. Είχα άλλα πιο σπουδαία να ασχοληθώ, να εξερευνήσω την περιοχή, να επισκεφτώ κόσμο και κοσμάκη, κοινωνική ήμουνα τότε και όχι μονόχνοτη και στρυφνή, όπως τώρα. Το πρώτο που έκανα ήταν να πετάξω τα παπούτσια μου και να τρέξω ξυπόλητη στην κατηφόρα που οδηγούσε στο ποτάμι, εκεί που είχαμε και ένα περιβόλι.
Από τη μια πλευρά το δάσος του Μαλλάχ, του παππού του πρώην προέδρου της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί, έτσι το έλεγαν και έμαθα μεγάλη πλέον τον λόγο, εκμεταλλευόταν την ξυλεία. Και στην άκρη του δάσους το περιβόλι μας με τις φουντουκιές και μετά το ποτάμι με τα γάργαρα νερά που ακόμα και μύλο είχε, δημιούργημα του παππού μου.Ο νερόμυλος δε νομίζω να σώζεται σήμερα αλλά το όνομα ναι... όταν οι κάτοικοι του χωριού αναφέρονται στο σημείο αυτό λένε... ο μύλος του Μπάρμπα Βασίλη. Το έμαθα σε μια από τις σπάνιες επισκέψεις μου εκεί και όταν καθήσαμε στο καφενείο να πιούμε κάτι. Ο ιδιοκτήτης με ρώτησε αν είμαι η εγγονή του, είδε λέει που σταθήκαμε και κοιτούσαμε το ερειπωμένο πλέον σπίτι μας, στην πλατεία, ακριβώς δίπλα στην εκκλησία και στο σχολείο και υπέθεσε πως είμαι εγώ. Οταν απάντησα καταφατικά μου είπε ότι όλο το χωριό θυμάται τον παππού μου ακόμα και πως τον ευγνωμονεί...πως αυτός, σαν πρόεδρος που ήταν τότε το έσωσε από σίγουρη εκτέλεση και αφανισμό, από τους Γερμανούς κατακτητές.
Χάρηκα που το άκουσα αυτό μα και ντράπηκα κιόλας...ντράπηκα και λυπήθηκα που στην ουσία δεν γνώριζα λεπτομέρειες γι αυτό το γεγονός, μόνο μέσες-άκρες που άκουγα τότε μικρή, σουκάρ γαρ και με ενδιέφερε μόνο το χωριό και όχι ο σωτήρας αυτού..
.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου