Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

“Έτσι είναι οι άνθρωποι” , Elix Elixir

“Έτσι είναι οι άνθρωποι”

Έτσι είναι οι άνθρωποι... Έτσι είναι ο άνθρωπος...
Για τους ανθρώπους που συνάντησα...

Μετά από τόσες νύχτες,
τόσες πίκρες, τόσες στιγμές,τόσες χαρές
από το χθές μέχρι το σήμερα, σαν συνοθήλευμα.
μορφές ανθρώπων τόσων,
πέρασαν μπροστά από το φως του κόσμου,
πρόσωπα π' αντάμωσα στο τέλος κάποιου δρόμου..

Κι είδα, ανθρώπους δίχως ελπίδα στο πλήθος να γυρνούν,
να ψάχνουν μήπως βρουν το λόγο που πρέπει να ζουν.
Να ψάχνουν μήπως βρουν τη λύση στο γρίφο πριν τρελλαθούν,
να βρουν το πως θα αγαπήσουν ή το πως θα αγαπηθούν.

Και έτσι συνάντησα ανθρώπους,
τόσους που δεν τους θυμάμαι καν,
χίλιες σελίδες να γράψω για αυτούς δεν θα έφταναν.
Κάποιους τους μίσησα, μα ακόμη είναι κοντά μου,
κάποιους άλλους που αγάπησα,
ίσως δεν θυμούνται τ' όνομα μου πια.

Φωτιά στα παλιά βάζω και ανοίγω πανιά...
Θυμάμαι κάποιους που μ' ανοίξαν μια αγκαλιά,
γεμάτη αγκάθια και στάχτη στα μάτια,
με μια ματιά μου 'παν
όσα δεν μου 'παν χίλιες εικόνες, χίλια γραπτά.

χρόνια στους δρόμους, ανθρώπους είδα
και τους μιλώ για να δω τί κρύβουν μέσα στο μυαλό τους.
μέχρι να βρω κάποιον που να μπορώ να εμπιστευτώ,
μέχρι να πω αδερφό μου, αυτόν τον άνθρωπο που πρέπει.

Την ίδια μοναξιά βιώνουμε όλοι μας,
έχουμε τόσους δίπλα μας και όμως νιώθουμε μόνοι μας
και ψάχνουμε έναν άνθρωπο, μες τ' άπειρο,
 σημάδι να μας στείλει,
γιατί δεν γίναμε ποτέ για κάποιον φίλοι....

Έτσι είναι οι άνθρωποι, μια μάζα άμορφη
γεμάτοι αχίλλειες φτέρνες, μα νιώθουνε πάντα άτρωτοι.
Έτσι είναι ο άνθρωπος, μια ακόμη άβυσσος,
μια συννεφιά, μια κόλαση, ένας παράδεισος...

Έτσι είναι οι άνθρωποι... Έτσι είναι ο άνθρωπος...
Για τους ανθρώπους που συνάντησα...

Μετά από τόσα ξενύχτια, τόσα μεθύσια, τόσες σκέψεις
κομμάτι απ' την αλήθεια βρήκα, γι' αυτήν σου γράφω
απόψε νιώσε με, κράτα με και σώσε με
δωσ' μου ό,τι δεν πήρα από τόσους και τόσους...

Έτσι είναι οι άνθρωποι όμως,
 από τη μια σ' αγαπούν,σ' εκτιμούν
την άλλη σε ξεχνούν, σε πετούν, σε χτυπούν,
 με λόγια και πράξεις
Μετά θέλουν να αλλάξεις..

Τη μια σε θαυμάζουν, μετά σε χλευάζουν
Την μια στο δρόμο σου βάγια, την άλλη στο στήθος σου σκάγια.
Σου φτιάχνουν σου λύνουνε μάγια, βλέπεις..

Σου υπόσχονται μα απ' αύριο δεν θυμούνται υποσχέσεις.
Πιο εύκολα ξεχνούν παρά εκτιμούν
 και όταν οι μπόρες θα 'ρθουν
τότε να ξέρεις πως όλοι θα σ' αγνοούν..

Έτσι είναι οι άνθρωποι όμως, μια σιγουριά ζητάνε μόνιμα,
και όταν τη βρούνε πάλι, να ξέρεις πως θα 'χουν πρόβλημα.
Όσα κι αν έχουν περισσότερα ζητάνε,
γι' αυτό δεν μάθανε ποτέ τους να εκτιμάνε.


Έτσι είναι οι άνθρωποι, μια μάζα άμορφη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου