Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

"φύλακα άγγελε μου",'Αννυ Τυχαίου

"φύλακα άγγελε μου"

Στο όνειρο μου απόψε πάλι σε είδα, δε μου μίλησες μα ξέρω πως κάθε φορά που σε βλέπω, σαν κάτι με παιδεύει, κάποιο σημάδι μου δίνεις. 

Μετρημένες φορές σε συνάντησα εκεί, τέσσερις όλες κι όλες. Τις δυο πρώτες μου είπες να ελπίζω, πως όλα θα πάνε καλά, όχι με λόγια, όχι ξεκάθαρα μα με την παρουσία σου. 

Την τρίτη δεν κατάλαβα, δεν νοούσα τι έλεγες, μόνο ότι το μήνυμα σου δεν αφορούσε εμένα, κάτι άλλο προσπαθούσες να μου πεις. Βλέπεις, δεν τολμούσα και να ρωτήσω, γιατί μετά από τα εγκεφαλικά δεν μπορούσες να μιλήσεις καλά και θύμωνες σαν ρωτούσαμε και ξαναρωτούσαμε τι λες. 

Αλλά σαν τα άσχημα μαντάτα του αδερφού μου έμαθα και όταν μέσα σε τρεις μήνες αυτός από τη ζωή έφυγε, τότε κατάλαβα τι ήθελες να μου πεις.

Θυμάσαι που στην τελευταία μου επίσκεψη σου είπα πως θα ξανάρθω, να σε αποχαιρετήσω; Κράτησα το λόγο μου μα έλειπες, κάπου εκεί γύρω ήσουνα, σε έψαξα μα δε σε βρήκα, ίσως να μην ήθελα κιόλας.

 Όπως κι εσύ, που ήξερες οτι θα έρθω κι όμως έλειπες από το σπίτι, το αντίο να αποφύγεις. Αυτό το αντίο που ποτέ δεν είπαμε, ούτε και όταν από τη ζωή έφυγες σε αποχαιρέτησα. Δε μου το είπαν για καλό μου ισχυρίστηκαν, δεν ήθελαν να με επιβαρύνουν στην κατάσταση που ήμουνα, στη μάχη που έδινα.

Απόψε αλλιώς σε είδα, σε φωτογραφία σου παλιά, έτσι όπως σε θυμάμαι, όπως έχει χαραχτεί στη μνήμη μου η όψη σου. Τάχα στο παλιό μου σπίτι στο χέρι την κρατούσα, στο μόνο που σπίτι μου θεωρούσα και ακόμα θεωρώ. Στο παρελθόν μου, εκεί που ερχόσουνα, γιατί σε αυτό που μένω τώρα δεν ήρθες ποτέ, δεν πρόλαβες. 

Φιλαράκια ήμασταν, το καφεδάκι μας παρέα πίναμε, συζητώντας και παίζοντας τάβλι. Πολλές φορές με άφηνες να κερδίζω, όχι ότι δεν το καταλάβαινα μα άλλη η σχέση που είχαμε εμείς, αλλιώς ήσουνα μαζί μου απ' ό,τι με τα άλλα σου παιδιά. Σου το έλεγα κι εσύ το αρνιόσουνα γελώντας, γελούσαμε και οι δυο και παίζαμε κι άλλη παρτίδα, κι άλλη, κι άλλη...

Αδυναμία μου είχες έλεγε η μάνα μου και έτσι ήταν, μου το απέδειξες άπειρες φορές και με πράξεις. Τώρα πλέον αυτό είναι αδύνατο μα άλλο τρόπο βρήκες, από κει πάνω με βλέπεις και συνοδεύεις, στα όνειρα μου έρχεσαι, σημάδια μου δίνεις και να με προστατεύσεις προσπαθείς. 

Δεν αποχαιρετιστήκαμε ποτέ πατερούλη μου, όχι, δεν ήθελα, δεν ήθελες, δεν ξέρω. Μα ένα ξέρω, νιώθω και αισθάνομαι, ότι κοντά μου ακόμα είσαι, φύλακας άγγελος μου και πως να ξαναβρεθούμε περιμένεις. Όχι όμως σύντομα, όχι ακόμα, μα σαν η ώρα μου σημάνει.

Καλημέρα κυρ Νίκο, πατέρα και φύλακα άγγελε μου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου