Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

«Η Ελένα μιλά για το εκρηκτικό χάσμα των γενεών»

«Η Ελένα μιλά για το εκρηκτικό χάσμα των γενεών»

Δεκατέσσερα χρόνια πριν, το 2000, η ομάδα Νάμα ανέβασε την «Αγαπητή Ελένα» της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια. Ηταν η πρώτη παράσταση που ανέβηκε στο θέατρο «Επί Κολωνώ».

Το έργο της Ραζουμόβσκαγια πραγματεύεται το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ μιας Ρωσίδας δασκάλας, της Ελένα Σεργκέγιεβνα, και τεσσάρων δυσαρεστημένων τελειοφοίτων Λυκείου
Το έργο της Ραζουμόβσκαγια πραγματεύεται το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ μιας Ρωσίδας δασκάλας, της Ελένα Σεργκέγιεβνα, και τεσσάρων δυσαρεστημένων τελειοφοίτων Λυκείου
Μια πολύ πετυχημένη αλλά και πολύ αγαπημένη παράσταση, μια παράσταση-σταθμός, η οποία είχε ήδη τα στοιχεία εκείνα που θα χαρακτηρίσουν και τις επόμενες θεατρικές προσπάθειές της και που αφορούν στην καλλιτεχνική οπτική και στη θεματική των παραστάσεων.
Ο ρεαλισμός -άλλοτε με εξάρσεις και άλλοτε με υπερβάσεις- με λεπτές επιρροές «μαγικού ρεαλισμού», με αυτοσχεδιαστικές τεχνικές προσέγγισης, έρευνα και πειραματισμό, βρίσκεται έκτοτε στον πυρήνα της καλλιτεχνικής οπτικής της ομάδας, ενώ η θεματολογία είναι σταθερά επικεντρωμένη στα σύγχρονα προβλήματα και τις ανησυχίες που σχετίζονται με την κοινωνία και τον άνθρωπο.
Φέτος, η «Αγαπητή Ελένα», ρωσικό έργο γραμμένο την περίοδο του τέλους της σοβιετικής εποχής, επιστρέφει στη σκηνή του «Επί Κολωνώ», με την Αριέττα Μουτούση (και πάλι) στον ρόλο της δασκάλας, σε μια παράσταση που δεν μοιάζει να έχει παλιώσει, ούτε να έχει ξεθωριάσει, πάντα σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη.
Η «Αγαπητή Ελένα» επιστρέφει στη σκηνή του «Επί Κολωνώ», με την Αριέττα Μουτούση, και πάλι, στον ρόλο της δασκάλας
Η «Αγαπητή Ελένα» επιστρέφει στη σκηνή του «Επί Κολωνώ», με την Αριέττα Μουτούση, και πάλι, στον ρόλο της δασκάλας
Ασφαλώς ένα ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί η ομάδα Νάμα αποφάσισε να ανεβάσει το έργο «Αγαπητή Ελένα» ξανά; «Γιατί πιστεύουμε πως το συγκεκριμένο έργο είναι τώρα ακόμα σχετικότερο με τη σημερινή κοινωνική κατάσταση της Ελλάδας» απαντά η Ελένη Σκότη.
Η «Αγαπητή Ελένα» αναφέρεται στο «εκρηκτικό χάσμα που μπορεί να ανοίξει μεταξύ των γενεών, όποτε οι κώδικες δεοντολογίας και οι πεποιθήσεις μετατοπίζονται.
Το αποτέλεσμα της επιδεινούμενης ασυνεννοησίας είναι η σύγκρουση να γίνεται αναπόφευκτη. Η φύση αυτού του αδιεξόδου μεταξύ των γενεών μπορεί να γίνει πολύ εμφανής στην κοινωνία σε περιόδους -όπως αυτή στην Ελλάδα- που όλα αμφισβητούνται. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν απογοητευμένοι με τους θεσμούς, τις πεποιθήσεις και τις πρακτικές που εδραιώθηκαν στο παρελθόν και συνεπώς είναι οργισμένοι».
Το έργο της Ραζουμόβσκαγια πραγματεύεται το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ μιας Ρωσίδας δασκάλας, της Ελένα Σεργκέγιεβνα, και τεσσάρων δυσαρεστημένων τελειοφοίτων Λυκείου. Η Ελένα ζει και εργάζεται σκληρά σε μια μικρή πόλη της Σοβιετικής Ενωσης, προσηλωμένη στα ιδεώδη και τους κανόνες ενός σοσιαλισμού που εμφανώς βρίσκεται σε κρίση, ενώ οι μαθητές, καθώς δεν έχουν καμία πίστη στο μέλλον, γίνονται -χωρίς να έχουν επίγνωση- οι κυνικοί εκπρόσωποι της ηθικής αποσύνθεσης.
Η δασκάλα στα μάτια τους εκπροσωπεί την ηθική εκείνη τάξη που αποτελεί την επίφαση της γραφειοκρατικής αδιαφορίας και της ευνοιοκρατίας, που τους κόβει τα φτερά και τους φυλακίζει. Χαρακτηριστική είναι η φράση του Βαλόντια, αρχηγού της ομάδας των παιδιών: «Η κρίση μου δεν βασίζεται στην ηθική αλλά στην προσδοκία».
Τη μετάφραση συνυπογράφουν οι Βικτώρια Χαραλαμπίδου-Ειρήνη Χαραλαμπίδου, τη σκηνοθεσία υπογράφει η Ελένη Σκότη, τα σκηνικά/κοστούμια ο Γιώργος Χατζηνικολάου. Πρωταγωνιστούν: Αριέττα Μουτούση, Γιάννης Λεάκος, Δημήτρης Σαμόλης, Χρήστος Κοντογεώργης, Ηρώ Πεκτέση.
«Μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων δεν έχει ποτέ νικητές»
«Οι γενιές στο έργο της Λ. Ραζουμόβσκαγια παίρνουν θέση σύγκρουσης, με τους μεν νέους να αναζητούν λύσεις στις προσδοκίες τους και τους δε μεγαλύτερους να προβληματίζονται με γνώμονα την εμπειρία της ζωής τους. Μια σύγκρουση τέτοια όπου τα πρόσωπα, εκπροσωπώντας στη δεδομένη συγκυρία δύο εχθρικούς κόσμους, δεν θα καταφέρουν παρά να βιώσουν τις συνέπειες από τη σφοδρότητά της», σημειώνει ο υπεύθυνος για τα σκηνικά-κοστούμια Γ. Χατζηνικολάου. «Μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων όμως δεν έχει ποτέ νικητές. Εχει μόνο νικημένους. Νικημένους που -εν προκειμένω- θα συνειδητοποιήσουν για ακόμη μία φορά πως ο άνθρωπος δεν είναι μόνο άτομο με προσωπικές φιλοδοξίες, ούτε μόνο κοινωνικό όν που επινοεί και εφαρμόζει κανόνες. Είναι πάντα και τα δύο και κυρίως είναι άνθρωπος».
Αντιγόνη Καράλη
akarali@pegasus.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου