Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

τα μάτια μου πάνω της



Την κοίταζα ολημερίς, καθόμουν και την κοίταζα χωρίς να παίρνω το βλέμμα μου από πάνω της. Τα κάτασπρα μαλλιά της φτιαγμένα περμανάντ, περιποιημένα από την αδελφή μου. Παλιά κομμώτρια, είχε μαθητεύσει δίπλα στον πατέρα μας. Tο χαμόγελο της, αυτό το γλυκό  μειδίαμα του να σκλαβώνει.

Πόσο γλυκό και πόσο χαδιάρικο είναι εκείνο το τσαχπίνικο βλέμμα της, λέγοντας πάντα από μέσα της «εσείς λέτε αλλά εγώ το δικό μου θα κάνω».Βουλγάρα την ανέβαζε, βουλγάρα την κατέβαζε η γιαγιά μου, η μάνα του πατέρα μου, λόγω της καταγωγής της από το Πετρίτσι.

Έχω μια φωτογραφία της στα νιάτα της ,νεράιδα πραγματική κι εκείνο το μεγάλο ρολόι στο χέρι  που της δίνει σκέρτσο, ίσως να ‘ταν της μόδας πριν 80 χρόνια. Η ομορφιά της μοναδική, σ’ αυτή την φωτογραφία βλέπω την κόρη μου, να παίρνει το χαμόγελο της και να το κάνει δικό της.

Καθώς την παρατηρώ, οι ρυτίδες της χάνονται μόλις στρέψει την προσοχή της πάνω μου .Όταν προσέξει ότι την κοιτώ, θέλει ν’ αλλάξει ματιές, σαν ερωτευμένοι, σκάζει κι ένα γλυκό χαμόγελο.Μου δίνει την αγάπη της απλόχερα κι εγώ την κρύβω βαθιά στη ψυχή μου, σαν φυλαχτό.

Είναι πολλές οι φορές που νομίζω ότι λίγο την γνώρισα.Αν και δεν είναι αλήθεια αυτή η σκέψη. Θεωρώ ότι τώρα μ’αφήνει να την πλησιάσω περισσότερο. Ίσως εγώ να ήμουνα απόμακρος, χαμένος στην καθημερινότητα μου  να έχασα την προσοχή της. 

Τώρα πλέον ο χρόνος περισσεύει, τόσο που θέλω να τον επιμηκύνω, να  φέρω πίσω τα χρόνια που έχασα, εκείνα που μου γκρέμιζαν τα όνειρα, σφηνωμένος στην πραγματικότητα της επιβίωσης και στο παραμύθι της εξέλιξης.

Μέσα στο τρέξιμο, δεν γύρισα να δω κατάματα τον εαυτόν μου και στη συνέχεια να μετρήσω τα βλέμματα των αγαπημένων μου, που ήταν καρφωμένα πάνω μου,προσμένοντας την παρουσία μου.

Πόσο απρόσεκτος ήμουνα!


Τάσος Ορφανίδης

6 σχόλια:

  1. Θαυμάσιο κείμενο Τάσο, με έντονο το στοιχείο της αναπόλησης..
    Φυσικά, αν δεν είχαμε αναμνήσεις, τρυφερές αναμνήσεις, άραγε
    πόσο θα άξιζε ακόμα να ζούμε ;; Αυτές μας κρατάνε στην ζωή !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ Πελαγία !εικόνες, αυτές οι θύμισες που παραμένουν ζωντανές όσο είναι κοντά μας! αυτή την μοναδικότητα που χρειάζεται να κρατήσουμε όσο τους έχουμε δίπλα μας ακόμη !

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο κείμενο Τάσο μου,αληθινό όσο και συγκινητικό!!!Με άγγιξε πολύ αυτός ο τόνος της αυτοκριτικής που εμφανίζει το κείμενο,που είναι άρρηκτα δεμένος με μιά βουτιά στον μαγικό κόσμο των αναμνήσεων,που γεννά συναισθήματα αγάπης,αναγνώρισης αλλά και μια προσπάθεια αναπλήρωσης του χαμένου χρόνου, μέσα σε μια διαρκή μάχη επιβίωσης και αναβάθμισης της σκληρής καθημερινότητας.Τυχεροί όσοι έχουν την ευκαιρία να το κάνουν.Συγχαρητήρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ Παρασκευή,όλες οι Μάνες του κόσμου κουβαλάτε μία σοφία κι έχετε ανοιχτή αγκαλιά να μας χωρέσετε όλους, να συγχωρείτε τα λάθη , μόνο να μπορούσαμε όλοι να διαβάζαμε τα μάτια σας, καθρέφτη της ψυχή σας !

      Διαγραφή
  3. Έχεις τον τρόπο να με συγκινείς μια ζωή Τάσο!!!!
    Υπέροχο!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ευχαριστώ Ειρήνη , με ευχαριστεί ιδιαίτερα !

      Διαγραφή