Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Ο ξενιτεμός των παιδιών μας



Θάνος Χαρίσης
Ξημέρωμα στα μέσα του Ιούλη, με τις εναλλαγές του καιρού να παίζουν με τη διάθεση. Μέρες καύσωνα και μέρες βροχερές, έκαναν τις δικές τους συμφωνίες, για την ισορροπία της φύσης. Η βροχή των προηγούμενων ημερών πότισε τη γη αρκετά, συμφιλιωμένη με τις ανάγκες των γεωργών στα ποτίσματα τους.  Οι γεωργικές εργασίες, ανακουφίσθηκαν για λίγο. Οι παραλιακοί παράδεισοι της μέρας και της νύχτας, είχαν τη δική τους ανάπαυλα, μέχρι το επόμενο εγερτήριο, που θα σημάνει το ξεσάλωμα  τους. 
 
Το φως της μέρας, τρύπωσε μέσα από τις γρίλιες. Ο ύπνος ήταν ελαφρύς, φτιάχνοντας καλή διάθεση, για τη συνέχεια της μέρας. Είχαμε να κάνουμε πολλά χιλιόμετρα, για συνάντηση με φίλους , που μπήκε στο πρόγραμμα μας με ιδιαίτερη χαρά, χωρίς αναστολή. Η καλημέρα φέρνει όλη τη μέρα στο προσκέφαλο και δεν μπορείς να επιστρέψεις το επισκεπτήριο της. Το ξύπνημα ήταν όμορφο, είχαμε το ταξίδι μπροστά μας. 

 Τα τελευταία χρόνια συνηθίζεται, για όσους κρατάνε βαθιά στη ψυχή τους τα έθιμα και τις συνήθειες του χωριού τους, να επιστρέφουν με την πρώτη ευκαιρία . Κάπως έτσι η σμίξη φίλων,ένας  γάμος μια βάφτιση, είναι ένα  γεγονός,μια αφορμή  σε συγγενείς και φίλους για να ανταμώσουν. 

Τα ήθη και τα έθιμα ενός τόπου, υπερισχύουν στις ανάγκες του. Η αναζήτηση εργασίας, οδήγησε πολλά νέα ζευγάρια να ξενιτευτούν, να μεταναστεύσουν, αναζητώντας καλύτερη τύχη. Ο τόπος τους όμως που τους γέννησε δεν ξεχνιέται.  Επισκέπτες πλέον, ταξιδιώτες από τη μακρινή ξενιτιά, χαίρονται με τη χαρά των δικών τους, ανακουφίζονται αντικρίζοντας στο βλέμμα των γονιών τους την ελπίδα, ότι θα γυρίσουν κάποτε ,δεν θα ξεχαστούν, μα ούτε θα τους ξεχάσουν.Έχουν συμφιλιωθεί με τη σκέψη, ότι για λίγες  μέρες μόνο θα τους έχουν κοντά τους. Η ώρα της επιστροφής στη χώρα που μετανάστευσαν, είναι μέσα στο συμβόλαιο που υπέγραψαν με την ίδια τη ζωή, στη κοινή προσπάθεια να ξεφύγουν από τη μιζέρια αυτού του τόπου, που έχει σημαδέψει τα νέα παιδιά.

 Καλή τύχη για κάθε ξενιτεμένο, οι μέρες τους να είναι  φωτεινές και χαρούμενες. Κάθε φορά που σκοτεινιάζει, να παίρνουν φώς από τα λαμπερά μάτια των παιδιών τους, να τους θυμίζουν τα δικά τους που ήταν ζωγραφισμένα τα όνειρα τους, αταξίδευτα ακόμη στη μακρινή ξενιτιά.

Τάσος Ορφανίδης.

2 σχόλια:

  1. Θαυμάσιο και υπέροχο !! Μπράβο Τάσο μου ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νοσταλγικές αναφορές με την πίκρα συνοδιά.
    Ματώνει ξανά ο τόπος μας, από την πληγή της ξενιτιάς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή